Dit wil je niet missen...

Wij vierden voor de vierde keer Sinterklaas zonder onze dochter

De dag dat ik dit schrijf, is het 1 december. De officiële aftrap van die gezellige feestmaand. Vind ik ook, laat daarover geen misverstand ontstaan. Maar het is meteen ook één van de meest zwaarste maanden voor mij. Het is de maand dat ik me maar al te goed besef dat we in plaats van met z’n vieren, met z’n vijven hadden moeten zijn.

Sinterklaas vieren zonder onze dochter

Wanneer je deze blog leest, is de Goedheiligman ons koude kikkerlandje alweer uit. Misschien is hij bij jou al lang en breed langs geweest, misschien pas dit weekend. Bij ons is hij ook geweest. En hoewel hij onze boys heeft overladen met cadeaus, en het beregezellig was met familie, was er één kindje dat niet van al dit leuks kon genieten. Eén kindje dat, juist in deze zogeheten gezelligste maand van het jaar, zo vreselijk gemist wordt. Wij vierden voor de vierde keer Sinterklaas zonder onze dochter.

Ze had erbij moeten zijn

De afgelopen dagen, weken, maanden ben ik vooral bezig geweest met het organiseren van de cadeaus rondom onze Sinterklaasviering. Lijstjes maken met en voor de jongens, leuke en leerzame cadeaus opscharrelen, you name it. Eigenlijk was ik te druk met materialistische zaken om er teveel bij stil te staan. Maar toen was het vandaag ineens 1 december. En als een donderslag bij heldere hemel, besefte ik het mij: ‘ze had erbij moeten zijn.’

In december lijkt het gemis sterker

Het is niet dat ik anders niet aan haar denk, integendeel. Onze dochter is altijd in mijn gedachten, waar ik ga of sta. Het maakt niet uit, of het nu tijdens het koken is, of wanneer ik mijn jongens aankleed. Er is altijd wel iets dat mij aan onze dochter doet denken. Maar als dan die verschrikkelijke gezellige maand december ineens aanbreekt, is het net of ik haar extra mis.

Er mist altijd iemand…

En misschien is dat ook wel zo. Overal wordt warmte en liefde in huis gehaald. December is immers traditiegetrouw de tijd dat je veel met familie doorbrengt. Nu zijn wij gezegend met twee heerlijke, gezonde zoons waarmee wij gelukkig de feestdagen kunnen vieren. Maar er mist altijd iemand en dat doet zeer, nog steeds.

Elke dag een beetje meer

Sommigen mensen denken misschien dat na bijna vijf jaar de wonden nu wel eens geheeld moeten zijn. Dat we, of eigenlijk ik want ik spreek hier echt vanuit mijzelf, het een plekje gegeven moet(en) hebben. Nou, ik kan je vertellen: een plekje geven doe je het nooit en die wonden….? Laat ik daar helemaal maar niet over beginnen. Nee, onze dochter wordt gemist. Elke dag een beetje meer en des te meer in deze tijd.

Lieve Jasmijn, kon je er met Sinterklaas, kerst en oud en nieuw maar één keer bij zijn…

Lees ook: Er was eens een meisje… met de diagnose ACD

28 reacties op dit bericht

Mooi dat je het zo kunt omschrijven,goed gedaan

Femke | thethingswelike.nl says:

Wat ontzettend heftig lijkt me dat. Het is en blijft je kleine meisje, die je iedere dag weer moet missen. Niemand zou dat mee moeten maken.. heel veel sterkte.

Dat blijft ze inderdaad, dank je

Wat verdrietig… heel veel sterkte, weet niet wat ik moet zeggen. Wie er ook mist het doet altijd pijn

Dank je wel Marguerita…

Zoveel wat ik kan zeggen, maar niets wat je gevoelens draaglijker zullen maken. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe dit gemis voelt. Sterkte komende dagen! Dikke knuffel xoxo

Heftig. Ik kan het me alleen maar voorstellen. Alleen al de gedachte aan een van mijn kinderen verliezen zijn gevoelens die je liever niet wilt kennen. Heel veel sterkte deze dagen, maar ik wens je ook mooie momenten!

Dank je wel. Mooie momenten zijn er gelukkig tal.

Ik stuur je een hele dikke knuffel en liefde toe. Het is heel logisch dat het in december extra zwaar is. Juist omdat overal de nadruk op die gezelligheid wordt gelegd. Je wordt dan extra geconfronteerd met je verlies. En dat mag je ook elk jaar (en elke dag) zo voelen. Belachelijk dat er ook mensen zijn die dat blijkbaar niet vinden.

Tja, belachelijk misschien. Maar soms wel begrijpelijk. Ignorance is bliss denk ik maar. Dank je wel.

Ach lieve Roelina. Er is helaas niks wat ik kan zeggen om het draaglijker voor je te maken. Dit zou geen ouder mee moeten maken. En die tijd, nee die heelt helemaal niks…In gedachten hou ik je even vast

Nicole - Cookies & CarrotSticks says:

Tranen biggelen over mijn wangen. Voor ons is dit al de twaalfde Sinterklaas/Kerst, en hoewel ik echt niet elke dag ermee bezig ben, blijft het gemis er ook nog na 12 jaar. Je blijft je afvragen hoe het zou zijn met haar erbij. Ik begrijp ook dat anderen zich er geen voorstelling van kunnen maken en dat er ook zijn die denken: nu moet het toch wel een keer over zijn. Soms raakt het me, anderen keren laat ik het van me afglijden. Er zijn momenten waarop je er weinig aan denkt, op andere momenten overvalt je zo’n intens gemis dat je volledig uit het lood slaat. Ze is er misschien niet fysiek bij, maar Jasmijn zal altijd dicht bij jullie zijn, net als Zoë bij ons. Ik kijk soms in het donker naar boven en denk: daar straalt ons sterretje xxx

Het gaat inderdaad niet weg he. Ik kan me voorstellen zelfs na 12 jaar niet. Het hoeft ook niet. Als ik heel eerlijk ben, wil ik niet eens dat het gevoel weggaat. Ik probeer me de mening van anderen ook van me af te laten glijden. Die weten ‘gelukkig’ niet beter. Ik blijf Zoë zo’n prachtige naam vinden! En die sterretjes, die stralen zo prachtig!

Ik krijg er een beetje kippenvel van, Roelina. Wat moet het gemis rond deze tijd enorm zijn. En eens met de vorige reacties, niemand heeft het recht om je te vertellen dat je eroverheen moet stappen. Het hoort niet, dat een ouder haar kind overleefd. Hoe oud dat kind ook is geworden. Sterkte in deze tijd, dikke knuffel. <3

Dat hoort inderdaad niet. En dat maakt het ook zo onbegrijpelijk. Dank je.

Ik heb het verhaal over jullie mooie Jasmijn teruggelezen en krijg er echt kippenvel van. Wat een ontzettend verdrietig verhaal en ik kan me voorstellen dat het nog elk jaar een groot gemis is waar je heel wat traantjes om laat. Ik vind het mooi dat je er op deze manier bij stilstaat en het gemis toelaat. Heel veel sterkte en pas goed op jezelf!

Dat is lief, dank je wel, zal ik doen!

Poe, hier ook kippenvel. En wat een onzin dat je er overheen moet zijn. Niemand kan jou vertellen of dat zo moet zijn of niet. Het is jouw kindje, jouw verdriet. Ik kan me jouw verdriet goed voorstellen en wens je heel veel sterkte!

Sylvia - alovelyadventure says:

Een hele dikke kus en knuffel!

Wat vreselijk dat je dit hebt moeten meemaken. Volgens mij kom je daar ook nooit goed overheen en dat zou ook geen doel moeten zijn. Veel sterkte de komende tijd, hopelijk vliegen de moeilijke dagen toch voorbij.

Ach lieverd, kippenvel hier.. Wat een enorm gemis moet dat zijn. Best hinderlijk dat men vind dat je er maar eens overheen moet zijn. Best akelig. Tot ze het zelf aan den lijve moeten ondervinden. Heel veel sterkte, sterke vrouw, in deze wel heel dubbele maand. Hug..

Praat je mee?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Roelove's mamablog én grafisch ontwerp

Roelove's mamablog én grafisch ontwerp

Meer in Een kind verliezen
TAG: 10x ontzwangeren, hoe deed ik dat?

Het is alweer even geleden dat ik een TAG invulde. En lijstjes mens als ik ben, vind ik dat natuurlijk wel weer eens tijd worden....

Sluiten