Dit wil je niet missen...

Mama dagboek #86: onze dreumes slaapt nog steeds niet door

Het is nog steeds een drama, dat slapen hier. Het leek even goed te gaan en de ingeslagen weg leek heel even zijn vruchten af te werpen. G#d mag weten wat, maar iets heeft weer verdraaid veel roet in het eten gegooid. De kleinste man heeft een broertje dood aan in zijn eigen bed slapen. Onze dreumes slaapt nog steeds niet door.

Lees ook: Mama dagboek #84: slaapproblemen en scheidingsangst, wat te doen?

De wekkermethode

Even geleden kon je lezen wat wij deden aan de slaapproblemen bij onze jongste telg. We maakten gebruik van de wekkermethode om van het gezeur rondom het niet willen slapen af te komen. En heel even leek het ook écht zijn vruchten af te werpen. Zo waar sliep de kleine man na verloop van tijd weer geheel zelfstandig in. Zelfs doorslapen deed hij.

Slaapproblemathiek 2.0

Eureka, blijer konden we niet zijn. En dat bleek ook wel toen enkele weken later we weer te maken kregen met slaapproblemen. Hoewel ik dit keer écht wel geprobeerd heb om het met de wekkermethode op te lossen, leek het alsof we nu te maken hadden met slaapproblematiek 2.0. Want die methode van steeds iets langer wegblijven, daar trapte onze kleine knorrepiet natuurlijk ‘no way’ meer in.

Naast het bed tot dat hij slaapt

Huilen, krijsen, alle zeilen worden bijgezet zodra je ook maar een duimbreed richting de uitgang van zijn slaapkamertje beweegt. En omdat we nog een slapend exemplaar op de etage hebben liggen, laten we het nu gewoon niet meer zo ver komen. We doen dus weer braaf iedere avond dienst naast het bed van dreumeslief, net zo lang totdat hij in slaap valt.

Alsof hij het ruikt

Wanneer de kleine man slaapt. En dan bedoel ik écht slaapt, want haal het niet in je botte hersens om ook maar een poging te wagen weg te sneaken als hij nog niet volledig in dromenland is gearriveerd. Dan begint ook eindelijk mijn avond. En hoewel zo’n bedzitsessie meestal niet langer in beslag neemt dan een kleine 10 minuten, vind ik het inwendig een eeuwigheid duren. Zie ik in gedachten de klok voorbij tikken en mijn plannen met al wat ik die avond nog gedaan had willen hebben, als sneeuw voor de zon verdwijnen. Dit staaltje ongeduld wordt overigens haarscherp opgepikt door dreumeslief die de 10 minuten zonder enige moeite oprekt naar pak en beet een stuk of 20. Alsof hij het ruikt.

Niet opvoedkundig

Het is misschien niet de meest opvoedkundige methode. Maar opvoedkundig verantwoord bezig zijn, doen we toch al niet. Want halverwege de nacht meldt onze kleine dreumes zich ook nog steeds braaf. Half slaapdronken vind ik mijzelf dan stommelend richting zijn slaapkamertje, op de volautomatische piloot zijn slaapzak afpellend om het kleine mollige dreumeslijfe uit het ledikantje te tillen en het hoopje tussen ons in te vleien.

Geen kracht om door te zetten

Geloof me, ook hier hebben we van alles geprobeerd om het te verhelpen, maar de kracht om door te zetten ontbreekt nog steeds. Zo heb ik onlangs toch ook maar weer het campingbedje opgeborgen dat nachten lang, ongebruikt, naast ons bed heeft gestaan. Het plan was om meneer hier in te leggen wanneer er zich weer nachtelijke escapades zouden voordoen. Nou, denk maar niet dat die slinkse dreumes van ons het daar mee eens was.

Accepteren: onze dreumes slaapt nog steeds niet door

In deze blog las je even geen goede opvoedraad of tactiek die ik voornemens ben te gaan volgen. Nee, ik moest het simpelweg even van mij afschrijven: onze dreumes slaapt nog steeds niet door. Wij kampen na ruim 1,5 jaar nog steeds met slaapproblemen? die maar niet over lijken te gaan. Doodvermoeiend, vooral wanneer je continu bezig bent het tij te keren zonder vooruitgang te boeken.

Voorlopig accepteer ik de situatie dusmaar even zoals het is. Knorrepiet slaapt maar in waar we bij zijn en komt maar gewoon tussen ons in, als hij ’s nachts wakker wordt. So be it! Wéér kiezen we dus voor de ‘makkelijkste’ weg. Althans, makkelijk, niet altijd slaapt het even lekker met een woelkont van heb ik jou daar naast je. Maar afijn, slapen doen we in elk geval allemaal wél.

 

Lees ook: Mama dagboek #74: de sprong rond 37 weken spookt rond

Hoe gaan jullie om met eventuele slaapproblemen? Tips hoor ik erg graag in de comments

17 reacties op dit bericht

Wij zitten sinds juni ook naast onze kleuter tot hij in slaap valt. Na de frustrerende fase, zit ik nu in de acceptatie fase. Wetende dat dit veel fijner is dan 2 uur lang proberen dat jochie in zijn eentje in zijn slaapkamer in slaap te krijgen. Hierdoor wil ik hem overigens wel om uiterlijk 19.45 in bed hebben, zodat mijn avond uiterlijk 20.30 kan beginnen. Tsja, hoe we hier ooit vanaf moeten komen?

Oef, fijn bericht dit. Gedeelde smart :). Goed te weten dat we niet de enige zijn. Die acceptatie moet hier nog komen. De opvoedkundig ik op mijn schouder wil graag dat het anders gaat. Maar anderzijds, misschien gaat het allemaal vanzelf wel over.

Och jee, dat valt niet mee! Soms weet je het als ouder gewoon even niet. Wij hebben ook een hele periode naast het bed gezeten omdat hij niet zelf wilde gaan slapen. En dat duurde soms wel een uur. Maar uiteindelijk is het over gegaan. Ik weet alleen niet meer hoe. Dus kies vooral voor waar je je goed bij voelt. Of waarbij jullie zelf de meeste slaap bij krijgen. Als je goed uitgeslapen bent en fit bent kun je het beter aan en een plan bedenken. En geen plan is ook een plan. Je doet het gewoon sowieso goed!

Dat is fijn om te horen zeg, geen plan is idd ook een plan 🙂

Oh, bij onze middelste en laatste was dat ook zo’n drama. Dat doorslapen was hier heel vreselijk. De middelste sliep pas door na 9 maand en de jongste pas na ruim 1 jaar. Heel erg k*t. Als ik de gouden tip had zou ik je die geven. Ik dacht dat het nooit zou gebeuren met dat doorslapen, vreselijk.

En…? Het is uiteindelijk wel gebeurd dus? Ik kan niet wachten op de dag. Wat kan je dat breken he.

Eerlijk, ik deed hetzelfde. Elke nacht was het raak, en we waren kapot. Wat doe je dan? Je kind tussenin leggen, opvoedkundig of niet. Je wilt er ook niet aan onderdoor gaan. Sterkte ermee. Je bent niet de enige, het komt een keertje goed. Ik heb het twee x 4 jaar gehad en vond het vreselijk…

Precies dat, maar ook dat slaapt niet zo fijn. Fijn dat het uiteindelijk goed komt, daar lijkt het nu nog niet op, maar houd ik mij wel aan vast.

Soms mag je best even voor de makkelijkste weg kiezen, als dat betekent dat je het beter overleeft! Ik heb ook wel eens keuzes gemaakt op basis van een survival stand. Het doel is dat je overeind blijft. En dat slaapprobleem gaat hoe dan ook wel een keer over. De kunst is om het vol te houden tot die tijd.

En dat kun je Roelina.

Houd vol!

Pfoe, dat sterkt me! ik hou vol! Op mn tandvlees, maar wij moeders kunnen dat 🙂

Hier wou ze eerst ook niet slapen. Totdat we zelf een bedje maakten voor haar…geen ledikantje meer dus, maar wel dicht bij grond met een logeermatrasje er naast voor de zekerheid. We gaan samen liggen op het logeermatras en ze is zo vertrokken. Daarna leg ik haar in haar eigen bedje. Dit gaat perfect. Voorheen was ik een uur bezig om haar in slaap te krijgen, nu nog maar 15-30 minuten. Dat is nog steeds lang, maar al een heel stuk korter dan een uur Ze is erg blij met haar bedje en laat trots aan iedereen haar bedje zien. Misschien is een bedje een idee???

Dat is ook onze volgende stap, een echt bed. Maar zoek nog even naar het jusite moment.

Wij vonden het ook best lastig om te beginnen aan een bedje gezien haar leeftijd, vooral omdat een bed haar de vrijheid geeft. Maar e kon ook uit haar ledikantje klimmen en wou daar ook eigenlijk niet in. Ze wou telkens op een bedje liggen (van haar zus en de onze)…dan ging ze wel uit haarzelf liggen en oogjes dicht doen. Nu houden we angstvallig alle deuren dicht en het traphekje ook gesloten. Maar ze slaapt wel sneller en een stuk langer en daar gaat het uiteindelijk om. Blijkbaar voelt dit voor haar veiliger.

Getsie zo herkenbaar. Onze jongste was ook een drama met slapen. Op het moment gaat het heel goed! Neemt niet weg dat ik me voorbereid op alles want er hangt weer een griepje in de lucht en dan veranderd alles meestal weer.

Oe ja die griepjes, die gooie vaak weer roet in het eten helaas.

Patricia (Mommy Stories) says:

oe dit is heel vermoeiend. Ik kan me ook nog herinneren dat mijn oudste dit had. Elke keer ging ik er maar weer uit voor een fles. Soms helpen dingen gewoon niet en is accepteren het beste. En als er tijd voor is ’s middags even je bed in duiken. Maar dat had je zelf denk ik ook wel bedacht haha;-) Sterkte meid het komt goed xx

Goed om te horen dat het goed komt. ‘S middags in bed duiken zou ik graag willen, ware het niet dat ik full time werk. Dus die gaat helaas niet op. Op mn tandvlees dan maar, haha.

Geef een reactie

Roelove's mamablog én grafisch ontwerp studio

Roelove's mamablog én grafisch ontwerp studio

Meer in Mama dagboek
Mama dagboek #85: peuter bang in het donker, en nu?

"Mama, mag het licht aanblijven?" Ik antwoord enigzins verbaasd: "euh, natuurlijk schat, alle lichten?" Mijn peuter knikt bevestigend. Ik gaf het niet meteen een naam,...

Sluiten